Św. Patryk, biskup, ok.385-461

     Imię Patryk (Patrycjusz) nosiło 11 świętych, 1 błogosławiony i 1 święta. Wśród nich najgłośniejszy jest patron Irlandii. Jego życie obrosło z czasem wielką liczbą legend. Przypisywano mu również wielką ilość cudów i niezwykłych czynów.
    
     Prawdziwą ojczyzną św. Patryka była Wielka Brytania (Anglia). Nosił celtyckie imię Sucat. Kiedy miał 16 lat porwali go irlandzcy korsarze. Przez 6 lat był w ich niewoli jako pasterz owiec. Z tej okazji nauczył się ich języka. Udał mu się zbiec na przypadkowym statku do północnej Francji. Tam kształcił się w dwóch najgłośniejszych wówczas szkołach misyjnych: w Erinsi i w Auxerre.

     W tym czasie zmarł w Irlandii, wysłany tam na misje przez papieża św. Celestyna I, biskup, św. Palladiusz. Postanowiono na jego miejsce wysłać św. Patryka. Na biskupa wyświęcił go papież w roku 432 i wysłał go do Irlandii.

     Święty zastał w Irlandii małe grupy chrześcijan, ale stanowiły one wyspy w morzu pogaństwa. Krajem rządzili naczelnicy szczepów i znakomitych rodzin. Kapłani pogańscy zażywali wielkiej powagi. Święty swoim umiarem i podarkami zdołał większość z nich pozyskać dla wiary. Obchodził poszczególne rejony Zielonej Wyspy, wstępując najpierw do ich władców i prosząc o zezwolenie na głoszenie Ewangelii. W Armagh założył swoją stolicę, skąd czynił wypady na cały kraj. Bywały wypadki, że przeszkadzano mu w jego misji; bywały też na jego życie zamachy. Na ogół jednak praca jego miała ton spokojny. Święty spotykał się z życzliwością tak poszczególnych władców, jak i miejscowej ludności. Aby sobie niektórych grup etnicznych ich władców nie zrażać, dla wybranych szczepów ustanowił biskupów. Natomiast kapłanów, których zadaniem było niesienie im pomocy, podobnie jak to uczynił św. Augustyn i św. German, zobowiązał się do życia wspólnego na wzór klasztorów. Odnośnie do liturgii wprowadził obrządek, jaki wówczas był powszechnie przyjęty w Galii (we Francji). Do nawrócenia całej wyspy św. Patryk potrzebował wielu ludzi. Misjonarze na jego apele zgłaszali się tłumnie. Największą wszakże pomocą byli dla niego mnisi. Z nich to Święty tworzył ośrodki duszpasterskie. Tak więc w Irlandii powstał jedyny w swoim rodzaju zwyczaj, że opaci byli biskupami, a mnisi w klasztorach ich wikariuszami. W tej pracy okazał się dla Świętego mężem opatrznościowym św. Kieran. Według podania św. Patryk miał wręczyć św. Kieranowi dzwon, którym tenże zwoływał mnichów i wiernych na wspólne pacierze liturgiczne. To było także osobliwością Irlandii. Zwyczaj dzwonienia rozpowszechnili mnisi irlandzcy po całej Europie. Ostatnie dni swojego życia spędził św. Patryk w zaciszu klasztornym, oddany modlitwie i ascezie. Utrudzony pracą apostolską oddał duszę Panu 17 marca 461 w Armagh (Ulster, Północna Irlandia), które to miasto stało się odtąd stolicą prymasów irlandzkich. Św. Patryk przeżył na ziemi około 76 lat. Irlandii poświęcił ok. 40 lat. Irlandia czci go jako swojego apostoła, ojca i patrona. Jego doroczna uroczystość zmienia się w Irlandii, w USA i w Kanadzie w wielki święto religijne i narodowe. Ulicami miast przesuwają się pochody. Każdy Irlandczyk przypina sobie wtedy na piersi koniczynę. Ma to być pamiątką, że św. Patryk rozpoczynał każdą swoją misję głoszenia podstawowej prawdy chrześcijańskiej o Trójcy Przenajświętszej, którą ilustrował listkiem koniczyny, składającej się z trzech listków. Ku czci świętego wystawiono ponad 1200 kościołów. W Polsce to imię jest mało znane.

     Pod koniec życia św. Patryk przeżywał tragedię. Na kraj napadł wódz Brytańczyków, Caraticus, i wziął do niewoli wielu chrześcijan irlandzkich. Daremnie święty błagał o uwolnienie. Zdawało się, że w jednej chwili trud dziesiątków lat św. Patryka został zniweczony. Jednak chrześcijaństwo zbyt mocno było już wyrośnięte by dało się wykorzenić z Irlandii.

      Kiedy Anglia oderwała się od pnia Kościoła katolickiego i rozpoczęła na wielką skalę prześladowanie Irlandczyków, widzieli oni w wierze katolickiej jedyną ostoję swej niezależności religijnej i narodowej, podobnie jak Polacy w czasie niewoli pod zaborem protestanckich Prus i prawosławnej Rosji. Protestanccy Anglicy zniszczyli relikwie św. Patryka. Dzisiaj doznają szczególnej czci i są licznie nawiedzane przez pielgrzymów trzy miejsca, które św. Patryk swoją obecnością szczególnie uświęcił: Croah Patrick, góra, na której Święty lubił spędzać Wielki post; Lourh Derg, ustronie, gdzie chętnie przychodził się modlić; i "grota Św. Patryka", gdzie miał oglądać męski dusz czyśćcowych. W samej Irlandii istnieją dwa stowarzyszenia pod wezwaniem św. Patryka: zakon, założony w roku 1808, i zakon drugi misyjny dla Afryki, założony w roku 1932. Ze spuścizny literackiej św. Patryka najcenniejsze są jego Wyznania. Dziełku swojemu umyślnie dał Święty tę nazwę zawierającą w sobie aluzję do znanych powszechnie Wyznań św. Augustyna (430). List do chrześcijańskich poddanych tyrana Korotyna odsłania nam szczegóły napaści na Irlandię przez tegoż tyrana. Okazuje się, że o opuszczeniu Anglii przez legiony rzymskie (pod naciskiem plemion germańskich) władzę objęli naczelnicy plemion. W liście tym zachęca Świętych wziętych do niewoli chrześcijan, by wytrwali w wierze. Zdradza przy tej okazji pewne szczegóły swojego życia. Pisze, że jego ojciec był dekurionem rzymskim. Pełen żalu wyznaje: "Lwy żarłoczne rozszarpują owczarnię moją". 

Parafia św. Patryka 1999